hoe krijg ik een qr code op een heel klein stukje staal

Op een klein stukje staal kan de drager naar het paspoort verwijzen

Op een heel klein staalproduct hoeft de QR-code niet fysiek op het product zelf te staan — de ESPR vraagt om een datadrager die naar het productpaspoort verwijst, niet om een minimale afmeting voor die code. Bij een profiel, moer, klein plaatje of ander stuk staal waar geen leesbare QR-code op past, ligt het voor de hand om de drager te verplaatsen naar de verpakking, een label, een begeleidend document of de bundel/pallet waarin het product wordt geleverd. Artikel 11 van de ESPR beschrijft dat de datadrager op het product, op de verpakking of in de bijgevoegde documentatie mag staan; er staat geen ondergrens voor de afmeting van het product waarop dat nog wel of niet praktisch is. Wat wel vaststaat: de drager moet duurzaam genoeg zijn om de gebruiksduur van het product te overleven en moet daadwerkelijk naar het paspoort leiden.

Voor wie dit geldt en voor wie niet

Dit speelt voor staalproducten die zo klein zijn dat een gedrukte of gegraveerde QR-code met het blote oog of met een standaard telefooncamera niet meer leesbaar is — denk aan kleine onderdelen, korte lengtes profiel of stukken die verder versneden worden. Het geldt niet voor de vraag of er wel of geen paspoort nodig is: die verplichting volgt uit de nog te publiceren gedelegeerde handeling per productgroep, niet uit de grootte van het stuk. Het gaat hier dus alleen over de plek en vorm van de datadrager, niet over de vraag of het product paspoortplichtig wordt. Ook geldt dit niet voor de inhoud van het paspoort zelf: welke gegevens erin moeten, staat los van waar en hoe de QR-code wordt aangebracht. En het zegt niets over hoe een enkel stuk staal wordt onderscheiden van een ander stuk uit dezelfde partij — dat is een vraag over identificatie, niet over de datadrager, en wordt behandeld bij het toekennen van een unieke identificatiecode per product.

Wanneer dit concreet wordt en wat er tot dan geldt

Een vaste datum waarop dit voor staal en ijzer gaat gelden, is er nog niet. De eerste gedelegeerde handeling onder de ESPR wordt verwacht in 2026, met verplichtingen die daarna nog een aantal maanden later ingaan; zodra die handeling voor ijzer en staal is gepubliceerd, komt de precieze datum hier te staan. Tot die tijd is er geen wettelijke verplichting om een QR-code op staalproducten aan te brengen, en is er ook nog geen definitieve, productgroep-specifieke regel over de manier waarop dat op kleine stukken moet. Wat al wel vastligt in de basisverordening, is het principe: de datadrager moet er zijn, hij moet naar het paspoort leiden, en hij mag op product, verpakking of document staan. Dat principe verandert niet meer; de details voor ijzer en staal specifiek worden in de gedelegeerde handeling ingevuld.

Hoe dit in de praktijk wordt aangepakt

De eerste stap is vaststellen of het product individueel wordt verhandeld of als onderdeel van een batch, bundel of pallet — dat bepaalt namelijk of de datadrager per stuk nodig is of op de verzamelverpakking kan; deze afweging staat uitgebreider beschreven bij de keuze tussen batch- en stukregistratie. Blijkt dat een individuele drager nodig is en past er geen leesbare code op het staal zelf, dan is de volgende stap kijken naar een label of tag die aan het product wordt bevestigd — bijvoorbeeld een label dat aan een bundel hangt, een sticker op een kleine verpakkingseenheid, of een vermelding op de paklijst of factuur die met de zending meegaat. Daarna komt de vraag welke code er precies op moet: een simpele QR-code die naar een webpagina verwijst, of een gestructureerde link volgens een standaard als GS1 Digital Link, die ook herkenbaar is voor scanners in de keten — dat verschil en de vraag of het nodig is, staat uitgewerkt op de pagina over wat GS1 Digital Link betekent voor het productpaspoort. Pas als die keuzes gemaakt zijn, wordt het praktisch: past de code alsnog op het product (via lasergravure, ingeslagen markering of een klein duurzaam label), dan is dat de directe route; past dat niet, dan verschuift de drager naar verpakking of document zoals hierboven beschreven. De volledige afweging tussen deze routes staat uitgewerkt op de pagina over waar de QR-code voor het productpaspoort precies op mag komen.

De basis in artikel 11, en de samenhang met etikettering

Dat de datadrager niet per se op het product zelf hoeft, volgt uit artikel 11 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781), dat de technische eisen aan het digitale productpaspoort beschrijft en de mogelijkheid opent om de drager op de verpakking of in bijgevoegde documentatie te plaatsen. Artikel 16 van dezelfde verordening gaat over etiketten in bredere zin, en artikel 17 verbiedt etiketten die een echt productpaspoort-etiket nabootsen zonder dat er een geldig paspoort achter zit — relevant zodra een klein staalproduct een eigen label of tag krijgt, want dat label mag niet de indruk wekken een paspoortdrager te zijn als het paspoort niet daadwerkelijk bereikbaar is via die code.

Wie nu al met kleine staalproducten werkt, kan het beste beginnen met inventariseren welke producten straks individueel verhandeld worden en welke als batch, en van daaruit bepalen of een label op de verpakkingseenheid volstaat of dat er gezocht moet worden naar een duurzame markering op het product zelf.

Waar dit op gebaseerd is

De verordening zelf staat op EUR-Lex. Wij verwijzen per bewering; u hoeft ons niet te geloven.

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

Een datadrager die leesbaar blijft over de levensduur van het product

Artikel 11 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781) vraagt om een datadrager die technisch betrouwbaar is en die aansluit op het product zolang dat in omloop is. Voor een klein staalproduct — een boutje, een klein plaatje, een profieltje van een paar centimeter — betekent dat concreet: er moet iets op of bij het product zitten dat een scanner of camera kan lezen, en dat blijft werken nadat het product gebogen, verzinkt, gelakt of jarenlang buiten opgeslagen is. Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers is dit vooral een productie-vraagstuk: welke markeertechniek (laser, dot peen, etiket, hangtag) past bij de afmeting en het proces, en wie op de werkvloer is verantwoordelijk voor de controle dat de code na bewerking nog leesbaar is. Meer over de technische opties staat bij hoe komt de QR-code voor het productpaspoort op mijn staal.

Een unieke koppeling tussen code en productgegevens

De datadrager zelf is alleen nuttig als hij verwijst naar de juiste gegevens van het juiste exemplaar of de juiste batch. Dat vraagt om een systeem waarin elke code eenduidig naar één productpaspoort leidt, zonder dat twee producten per ongeluk dezelfde verwijzing krijgen. Voor kleinere producties is het praktisch om dit te koppelen aan een bestaand nummeringssysteem in plaats van iets nieuws te bouwen. Hoe dat in elkaar zit, staat bij hoe geef ik elk product een unieke identificatiecode. Bij staal komt hier ook de vraag bij of de code per stuk of per partij wordt toegekend — iets waar niet elk staalproduct hetzelfde antwoord op heeft, zoals beschreven bij registreer ik staal per batch of per stuk.

Een leesbare code, ook als het oppervlak niet meewerkt

Artikel 16 van de ESPR gaat over etiketten en de eisen daaraan, en artikel 17 over het voorkomen van nagebootste of misleidende etiketten. Voor een klein of onregelmatig gevormd staalproduct is het praktische knelpunt vaak simpel: er is te weinig vlak, schoon oppervlak om een leesbare code op te krijgen. Dat is geen juridische vraag maar een fysieke — en de oplossing ligt dan vaak niet in het product zelf, maar in de verpakking, een label aan een bundel, of een gezamenlijke drager voor een partij identieke stukken. Welke gegevensstandaard daarbij handig is, hangt af van hoe de code straks door afnemers wordt gescand; zie wat is GS1 Digital Link en heb ik dat nodig voor het productpaspoort.

Zorgen dat de code aansluit op de rest van de administratie

Een QR-code die naar een paspoort verwijst, is meestal geen eenmalige actie maar een vast onderdeel van een productieproces. Voor de meeste metaalbedrijven is het wenselijk dat de aanmaak van de code automatisch meeloopt met bestaande orderregels of artikelnummers, in plaats van een handmatige extra stap te zijn. Hoe dat aansluit op een ERP- of voorraadsysteem, staat bij kan ik het productpaspoort koppelen aan mijn ERP- of voorraadsysteem.

Waar het misgaat in de praktijk

De code wordt te klein of te dicht bij een rand aangebracht. Bij kleine profielen of boutjes is er letterlijk weinig ruimte. Een laser-geëtste code die op papier goed lijkt, blijkt op een gebogen of gefreesde rand van een paar millimeter breed niet meer scanbaar.

De markering verdwijnt tijdens nabewerking. Verzinken, stralen, coaten of passiveren kan een eerder aangebrachte code beschadigen of onleesbaar maken. Wanneer de markeerstap vóór de laatste bewerkingsstap plaatsvindt, is de code er soms simpelweg niet meer wanneer het product de deur uitgaat.

Eén code wordt gebruikt voor een verzameling losse stukken. Een bundel kleine onderdelen krijgt één QR-code op de verpakking, terwijl de stukken los verder de keten in gaan. Zodra de verpakking verdwijnt, is er geen koppeling meer tussen individueel product en paspoort.

De gekozen technologie leest niet bij de klant. Een code die intern prima werkt met een specifieke scanner, blijkt bij de afnemer met een gewone smartphone niet uitleesbaar — bijvoorbeeld door contrastverlies op een metalen ondergrond of door een niet-standaard formaat.

Er wordt geen rekening gehouden met wat er na verkoop met het product gebeurt. Bij hersnijden, ompersen of doorverkopen in kleinere eenheden raakt de oorspronkelijke code soms letterlijk verloren, zonder dat is vastgelegd wat er dan met het paspoort moet gebeuren.

Wat u kunt vastleggen

Een keuze voor markeertechniek per productgroep, met motivatie waarom die past bij het materiaal, de afmeting en de verdere bewerking.
Een controlestap in het productieproces waarin wordt vastgelegd dat de code na de laatste bewerking nog leesbaar is, inclusief wie dit controleert en hoe vaak.
Een overzicht van welke producten per stuk en welke per batch een code krijgen, met de reden voor die indeling.
Afspraken met toeleveranciers of onderaannemers over wie de code aanbrengt wanneer een deel van de bewerking wordt uitbesteed.
Een vastgelegde koppeling tussen het interne artikelnummer en de code die naar het paspoort verwijst, zodat deze traceerbaar blijft in de eigen administratie.
Een bewaarde testreeks van gescande codes op verschillende oppervlakken en na verschillende bewerkingsstappen, als onderbouwing dat de gekozen methode in de praktijk werkt.

Voor de bredere vraag hoe lang deze code en het onderliggende paspoort beschikbaar moeten blijven na levering, is een apart overzicht beschikbaar bij hoe lang moet een productpaspoort beschikbaar blijven. Wie deze afspraken en keuzes op een vaste manier wil vastleggen, kan hierbij gebruikmaken van de sjablonen die voor abonnees beschikbaar zijn.

Dit is geen juridisch advies. Deze pagina geeft algemene informatie over de regelgeving waar dit platform over gaat. Wij kennen uw situatie niet. Bij twijfel over uw eigen geval raadpleegt u een jurist of de bevoegde toezichthouder.

Geschreven met AI op basis van de bronnen hierboven, gecontroleerd door een mens op 2026-09-05. Klopt er iets niet? Laat het weten — correcties krijgen voorrang.