Wat is GS1 Digital Link en heb ik dat nodig voor het productpaspoort?

Een standaard voor de QR-code, geen verplichting op zich

GS1 Digital Link is een technische manier om een QR-code zo op te bouwen dat die twee dingen tegelijk doet: een product uniek identificeren (zoals een GTIN dat nu al op verpakkingen staat) én een link meegeven naar een webpagina met informatie over dat product. Voor het digitale productpaspoort is dat aantrekkelijk, omdat de ESPR een datadrager vereist die naar de juiste productinformatie verwijst en die uniek aan een product of productgroep gekoppeld is. GS1 Digital Link is een bestaande, wereldwijd gebruikte standaard die aan die twee behoeften kan voldoen, maar de ESPR zelf schrijft in de tekst die nu beschikbaar is geen specifieke technische standaard voor. Welke standaard uiteindelijk verplicht wordt voor de datadrager en de identificatiecode, volgt uit gedelegeerde of uitvoeringshandelingen die de Europese Commissie per productgroep vaststelt.

Voor wie dit relevant is en voor wie niet

Deze vraag speelt vooral bij partijen die zelf een QR-code of andere datadrager gaan aanmaken en aan een product moeten bevestigen: fabrikanten, importeurs, en partijen die namens hen een paspoort samenstellen. Voor een staalhandel of metaalverwerker die halffabricaten inkoopt en het paspoort van de leverancier of van een dienst als deze ontvangt, is de technische opbouw van de QR-code in de praktijk geen eigen keuze — die code is al gemaakt en gekoppeld aan het product. Voor hen is vooral relevant dát de code werkt en naar de juiste, actuele gegevens leidt, niet welke technische standaard daaronder ligt. GS1 Digital Link gaat niet over de inhoud van het paspoort (welke gegevens erin moeten staan) en ook niet over wie het paspoort mag opstellen; dat regelen andere delen van de ESPR en de nog te publiceren gedelegeerde handelingen per productgroep.

Nog geen vaste datum, wel een tijdlijn

Er is nog geen vastgestelde datum waarop een specifieke technische standaard voor de datadrager, zoals GS1 Digital Link, verplicht wordt voor ijzer en staal. De ESPR voorziet in een werkplan voor de periode 2025-2030, waarin per productgroep gedelegeerde handelingen worden voorbereid en vastgesteld. Voor ijzer en staal wordt de eerste gedelegeerde handeling rond 2026 verwacht, met verplichtingen die daar naar verwachting achttien maanden later op volgen — vandaar de inschatting dat het paspoort voor deze productgroep rond 2028 een feit wordt. Deze datum staat nog niet vast. Tot de gedelegeerde handeling voor ijzer en staal is gepubliceerd en de bijbehorende technische specificaties bekend zijn, is er ook geen definitief antwoord op de vraag welke standaard voor de datadrager exact wordt voorgeschreven. Zodra dat bekend is, wordt dat hier aangevuld.

Hoe dit in de praktijk uitpakt

Wie zich nu al voorbereidt, hoeft niet te wachten met alles, maar kan de vraag over GS1 Digital Link het beste in de juiste volgorde bekijken. Eerst: gaat het om het zelf aanmaken van een datadrager, of om het ontvangen van een paspoort dat door een ander is samengesteld? In het tweede geval is de technische standaard van de QR-code geen eigen aandachtspunt. Wie wél zelf een datadrager gaat maken of laat maken, kan alvast kennisnemen van GS1 Digital Link als bestaande standaard, omdat die nu al breed wordt gebruikt in andere sectoren met productidentificatie en een goede kans maakt om ook voor het productpaspoort een rol te spelen. Een directe koppeling aan bestaande GS1-identificatiecodes (zoals een GTIN, als die al gebruikt wordt voor het product) kan die overgang later eenvoudiger maken, zonder dat daarmee iets wordt vastgelegd dat nu al verplicht is. Verder is het praktisch om te volgen wanneer de gedelegeerde handeling voor ijzer en staal wordt gepubliceerd, omdat daarin de technische eisen aan de datadrager concreet worden gemaakt.

De grond: artikel 11 en 12 ESPR

Dat er een datadrager moet zijn die technisch aan bepaalde eisen voldoet en die het product op een unieke manier identificeert, volgt uit artikel 11 en artikel 12 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781). Artikel 11 regelt het technisch ontwerp en de werking van het digitale productpaspoort, waaronder de manier waarop de datadrager en de onderliggende gegevens moeten functioneren. Artikel 12 regelt de unieke identificatiecode die een product of een groep producten moet krijgen. Beide artikelen laten de precieze technische invulling — waaronder de keuze voor een standaard als GS1 Digital Link — over aan latere gedelegeerde of uitvoeringshandelingen, die per productgroep worden vastgesteld.

Wie op dit moment iets wil doen, kan het beste nagaan of de eigen rol die van paspoortopsteller is of die van ontvanger, en op basis daarvan bepalen of de technische opbouw van de QR-code een eigen aandachtspunt is. Voor de actuele, definitieve technische eisen aan de datadrager voor ijzer en staal blijft de publicatie van de gedelegeerde handeling het moment om naar uit te kijken; zodra die er is, wordt deze pagina daarmee aangevuld.

Waar dit op gebaseerd is

De verordening zelf staat op EUR-Lex. Wij verwijzen per bewering; u hoeft ons niet te geloven.

Wat u concreet moet doen

GS1 Digital Link is een manier om een barcode of QR-code zo op te bouwen dat één scan meerdere kanten op kan werken. Dezelfde code die op de pallet, de coil of het staafje staat, kan tegelijk verwijzen naar het productpaspoort, naar logistieke informatie en naar andere gegevens over dat specifieke product. De code is opgebouwd als een webadres (een URL) met daarin vaste elementen zoals een GTIN (het artikelnummer volgens het GS1-systeem) en eventueel een batch- of serienummer. Een scanner of telefoon die de code leest, komt zo automatisch op de juiste plek terecht — bij een webpagina, niet bij een bestand dat eerst gedownload moet worden.

Voor het digitale productpaspoort is dit relevant omdat de ESPR in artikel 11 vastlegt dat het paspoort toegankelijk moet zijn via een gegevensdrager, en dat die drager gekoppeld is aan een unieke identificatiecode van het product zoals bedoeld in artikel 12. GS1 Digital Link is niet de enige manier om dat technisch in te vullen, maar het is een bestaande, internationaal gebruikte standaard die precies dat probleem oplost: één code, één druk op de knop, en de juiste informatie op het scherm. Voor staalhandel en metaalverwerkers die al met GS1-barcodes werken voor logistiek en facturatie, is dat een praktische aansluiting op iets dat er vaak al is.

Wat er van u wordt verwacht

Een leesbare, unieke code op of bij het product

Artikel 12 van de ESPR vraagt om een unieke identificatiecode per product. Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers betekent dit in de praktijk dat er een code moet zijn die niet toevallig ook bij een ander product hoort, en die eenduidig naar één paspoort verwijst. Of die code volgens GS1 Digital Link wordt opgebouwd of op een andere manier, wordt in latere gedelegeerde handelingen per productgroep bepaald. Hoe die code precies op het staal zelf terechtkomt — als sticker, gravure, of via de verpakking — hangt af van het product en het formaat, iets dat verder uitgewerkt wordt in Hoe komt de QR-code voor het productpaspoort op mijn staal?

Eén code die naar één paspoort leidt, niet naar een verzameling losse documenten

Het doel van artikel 11 is dat een scan direct bij de juiste, actuele informatie uitkomt. Dat is meer dan alleen "een QR-code plakken": de achterliggende structuur moet zo zijn ingericht dat de code blijft werken, ook als er een nieuwe partij van hetzelfde product komt of als gegevens worden bijgewerkt. Voor bedrijven die zelf halffabricaten samenstellen uit meerdere grondstoffen, speelt hierbij ook de vraag hoe dat zich verhoudt tot situaties waarin meerdere productpaspoorten voor een product nodig zijn.

Consistentie tussen de identificatiecode en de registratie bij batches

Bij staal en metaal wordt vaak niet per stuk maar per batch of coil geregistreerd. GS1 Digital Link kan een batch- of lotnummer opnemen in de code, maar dat werkt alleen als binnen het bedrijf duidelijk is wanneer iets als één batch geldt en wanneer niet. Dat is een organisatorische vraag die los staat van de techniek, en die nader wordt besproken bij Registreer ik staal per batch of per stuk?

Aansluiting op de eigen systemen

Een identificatiecode leeft niet op zichzelf: hij moet corresponderen met een regel in het ERP-systeem, het voorraadbeheer of de productieadministratie. Voor bedrijven die overwegen om dit te automatiseren in plaats van handmatig codes te genereren, is de vraag of het productpaspoort te koppelen is aan het eigen systeem een van de eerste die opkomt zodra de techniek verder gaat dan een los sticker.

Waar het misgaat in de praktijk

Een paar situaties komen terug bij bedrijven die met GS1 Digital Link aan de slag gaan of overwegen dat te doen:

De code wordt gekopieerd naar een volgende batch. Om tijd te besparen wordt eenzelfde QR-code herdrukt voor een nieuwe partij staal, met als gevolg dat twee verschillende batches naar hetzelfde paspoort verwijzen. Dat ondermijnt precies het doel van de unieke identificatiecode uit artikel 12.

GS1 Digital Link wordt verward met een gewone GS1-barcode. Bestaande logistieke barcodes zijn vaak niet zonder aanpassing geschikt om als paspoort-toegang te dienen, omdat ze niet als webadres zijn opgebouwd. Wie ervan uitgaat dat de barcode die al op de verpakking staat automatisch voldoet, komt daar vaak pas achter bij de implementatie.

De code is er, maar het paspoort erachter bestaat niet meer. Als een link naar een pagina verwijst die is verwijderd of niet meer wordt onderhouden, is de code inhoudsloos. Dit raakt direct aan de vraag hoe lang een productpaspoort beschikbaar moet blijven en wie daar verantwoordelijk voor is.

Er wordt geen rekening gehouden met kleine onderdelen. Bij kleine staalproducten is er letterlijk te weinig oppervlak voor een leesbare code, ook niet in Digital Link-formaat. Dat is een technisch probleem dat apart wordt behandeld bij hoe je een QR-code op een klein stukje staal krijgt.

Er wordt vanuit gegaan dat een scan altijd internet nodig heeft. Sommige toepassingen in de keten, bijvoorbeeld op een bouwplaats of in een magazijn zonder bereik, vragen om nadenken over of en hoe informatie zonder verbinding te raadplegen is — iets dat aan de orde komt bij de vraag of het paspoort ook offline beschikbaar moet zijn.

Wat u kunt vastleggen

Een overzicht van welke producten al een GS1-barcode hebben, en of die code is opgebouwd volgens het Digital Link-format of volgens een ouder GS1-formaat.
Een interne afspraak over het moment waarop een nieuwe identificatiecode wordt aangemaakt: per productierun, per batch, of per verkochte eenheid.
Documentatie over welk systeem de koppeling tussen code en paspoortgegevens beheert, en wie daar bij wijzigingen verantwoordelijk voor is.
Een vastgelegde werkwijze voor het testen of een gescande code daadwerkelijk naar de juiste, actuele pagina leidt — vooral bij updates van het paspoort.
Afspraken met leveranciers of importeurs over wie de identificatiecode toekent, zeker wanneer een halffabricaat via meerdere partijen verder verwerkt wordt.
Een notitie over de gekozen bestandsstructuur en indeling van de onderliggende data, aansluitend op de vraag in welk formaat de gegevens voor het productpaspoort aangeleverd moeten worden.

Dit is geen juridisch advies. Deze pagina geeft algemene informatie over de regelgeving waar dit platform over gaat. Wij kennen uw situatie niet. Bij twijfel over uw eigen geval raadpleegt u een jurist of de bevoegde toezichthouder.

Geschreven met AI op basis van de bronnen hierboven, gecontroleerd door een mens op 2026-08-22. Klopt er iets niet? Laat het weten — correcties krijgen voorrang.