Czy rejestruję stal na partiach czy na poszczególnych sztukach?

Partia, model czy sztuka: to nie jest określone samą ESPR

Na chwilę obecną nie ma odpowiedzi na pytanie, czy żelazo i stal będą rejestrowane na poziomie partii, modelu czy pojedynczej sztuki — ta decyzja nie jest zawarta w samej ESPR, a rozporządzenie delegowane, które to reguluje specjalnie dla żelaza i stali, jeszcze nie został opublikowany. ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) opisuje w artykule 12, że produkt otrzymuje unikalny kod identyfikacyjny, za pomocą którego paszport jest połączony z produktem, ale na jakim poziomie to połączenie następuje — model produktu, partia produkcji czy pojedyncza sztuka — określane jest dla każdej grupy produktów oddzielnie. W przypadku żelaza i stali nie nastąpiło to jeszcze.

Dla kogo ma to zastosowanie, a dla kogo jeszcze nie

To pytanie dotyczy każdego, kto produkuje, importuje lub sprzedaje halffabrykaty z żelaza i stali i musi dostarczyć lub sprawdzić cyfrowy paszport produktu: handlowcy stali, przetwórcy metali, przedsiębiorstwa budowlane. Nie jest jeszcze istotne w sensie, że jest gotowy konkretny sposób postępowania, który można teraz już zastosować — wynika on dopiero z rozporządzenia delegowanego dla tej grupy produktów. Ważne jest również, aby zachować wyraźne rozróżnienie między dwiema rzeczami, które są ze sobą powiązane, ale nie są tym samym: pytanie «na jakim poziomie paszport jest połączony» (partia, model, sztuka) to decyzja, która jest ustalana dla każdej grupy produktów, podczas gdy pytanie «jak połączenie jest zrealizowane technicznie» (jaki kod identyfikacyjny, jaki nośnik danych) to wymóg ogólny, który znajduje się w samej ESPR, w artykule 11 i artykule 12. Innymi słowy: technika paszportu jest częściowo już ustalona, jego szczegółowość dla stali jeszcze nie.

Brak daty, ponieważ rozporządzenie delegowane jeszcze nie istnieje

Nie można podać terminu, kiedy zostanie to ustalone dla żelaza i stali, ponieważ rozporządzenie delegowane, które to ma regulować, jeszcze nie zostało opublikowane. Co jest pewne: sama ESPR jest ustawą ramową, a konkretne obowiązki dla każdej grupy produktów — w tym poziom rejestracji — wiążą się z rozporządzeniem delegowanym dla tej grupy. Gdy tylko rozporządzenie delegowane dla żelaza i stali zostanie opublikowane, data i wybrana metoda postępowania będą tutaj podane. Do tego czasu nie obowiązuje żaden obowiązek rejestracji na określonym poziomie, po prostu dlatego, że taki obowiązek jeszcze nie istnieje.

Co robić, dopóki wybór nie jest ustalony

Najlepszym podejściem jest ustrukturyzowanie administracji w taki sposób, aby możliwe były oba poziomy, bez teraz już obstawiania jednego z nich. W praktyce oznacza to: upewnij się, że dane partii (skład, pochodzenie, numer wytopu, data produkcji) są w porządku i można je prześledzić aż do najmniejszej jednostki, która jest już rejestrowana we własnej produkcji lub handlu — większość producentów stali robi to już ze względu na kontrolę jakości i możliwość śledzenia, myśl o numerze wytopu lub numerze porcji, który jest powszechny w przemyśle stalowym. Następnie zanotuj, która informacja dotyczy poziomu modelu (na przykład gatunek stali lub stop, który jest taki sam dla całej linii produkcyjnej) i która informacja rzeczywiście różni się na poziomie partii lub sztuki (na przykład skład chemiczny w granicach tolerancji lub specjalna obróbka cieplna). To rozróżnienie jest przydatne niezależnie od tego, jaki poziom ostatecznie wybierze rozporządzenie delegowane, ponieważ paszport na poziomie partii zawsze potrzebuje również danych modelowych, a paszport na poziomie sztuki zawsze potrzebuje danych partii. Kto wprowadzi tę strukturę już teraz, nie będzie musiał zaczynać od zera po opublikowaniu rozporządzenia, ale będzie mógł podzielić istniejące dane na wybrany poziom. Nie ma sensu teraz już wybierać jedną metodę w nadziei, że okaże się właściwa — tekst rozporządzenia to określi, a nie założenie z góry.

Podstawa: artykuł 12 i artykuł 11 ESPR

Artykuł 12 rozporządzenia ESPR reguluje unikalny kod identyfikacyjny, za pomocą którego cyfrowy paszport produktu jest połączony z produktem; przepis ten stanowi ramy ogólne, ale wdrożenie — na jakim poziomie produktu stosuje się ten kod — będzie dalej opracowywane dla każdej grupy produktów. Artykuł 11 rozporządzenia ESPR opisuje wymagania techniczne dotyczące projektu i działania paszportu, w tym sposób łączenia, przechowywania i udostępniania danych. Oba artykuły pokazują, że rozporządzenie ESPR reguluje techniczną infrastrukturę i obowiązek identyfikacji w sposób ogólny, ale konkretne zastosowanie — partia, model lub jednostka — to wybór, który jeszcze musi być dokonany dla każdej grupy produktów.

Jeśli teraz chcesz już się przygotować, najlepiej jest uregulować własną rejestrację partii i pochodzenia oraz dostosować się do tego, co jest już zwyczajowe w przemyśle stalowym, a ponadto śledzić publikację delegowanego aktu dla żelaza i stali — gdy tylko będzie dostępny, wybrana metoda robocza zostanie tutaj wskazana.

Na czym opiera się ta informacja

Samo rozporządzenie znajduje się na EUR-Lex. Informujemy o każde stwierdzeniu; nie musisz nam ufać.

Co konkretnie musisz zrobić

Coil, wiązka prętów lub paleta blach stali przychodzi jako jedna całość, ale jest często cięta, dzielona i odsprzedawana w części. Pytanie, czy cyfrowy paszport produktu musi być tworzony na poziomie partii czy na poziomie sztuki, to dokładnie miejsce, gdzie wielu handlowców stali i metalowników się zatrzymuje. Samo rozporządzenie ESPR nie nakazuje stałego wyboru między "na poziomie partii" lub "na poziomie sztuki" — rozporządzenie operuje pojęciem produktu i unikalnego kodu identyfikacyjnego, pozostawiając praktyczne wdrożenie w zależności od tego, jak produkt jest handlowany i używany.

Czego się od Ciebie oczekuje

Uczynienie każdego produktu identyfikowalnym

Artykuł 12 rozporządzenia ESPR zobowiązuje do przypisania unikalnego kodu identyfikacyjnego produktowi, którego dotyczy paszport. Dla przedsiębiorstwa o średniej wielkości oznacza to przede wszystkim wstępny wybór: czy coil jako całość uważa się za "produkt", czy też każdą obciętą część, która będzie później sprzedawana oddzielnie, uważa się za własny produkt? Wybór ten decyduje, czy wystarczy jeden kod na partię, czy też przy każdym przecięciu potrzebny jest nowy kod i w konsekwencji nowy paszport. Kto rozsądza tutaj vychodząc z własnego procesu sprzedaży — co jest fakturowane i dostarczane jako odrębna jednostka — zwykle dochodzi do praktycznego rozwiązania. Praktyczna pomoc w przydzielaniu tego kodu opisana jest na jak nadaję każdemu produktowi unikalny kod identyfikacyjny?

Zapewnienie, że paszport opisuje właściwą warstwę

Artykuł 11 dotyczy projektu technicznego i funkcjonowania paszportu, a pośrednio również pytania, które informacje należą do którego poziomu. Paszport opracowany na poziomie partii opisuje właściwości mające zastosowanie do całej partii: skład, pochodzenie, ogólne właściwości mechaniczne. Gdy tylko część tej partii przechodzi własne przetworzenie — powłokę, specjalną obróbkę cieplną, obróbkę wymiarową — pojawia się pytanie, czy ta część jest jeszcze w pełni objęta paszportem partii, czy też potrzebne są dodatkowe lub odrębne informacje. Dla przedsiębiorstw, które samodzielnie przetwarzają materiał, jest to powtarzający się punkt decyzyjny przy każdym nowym etapie przetworzenia.

Monitorowanie połączenia między produktem fizycznym a cyfrowym paszportem

Gdy partia jest dzielona, kod QR musi być przesyłany razem z nią. W przypadku dostawy na poziomie partii często jest jeden nośnik danych dla całego ładunku; w przypadku dostawy na poziomie sztuki każdy kawałek musi być możliwy do prześledzenia do prawidłowych danych. To bezpośrednio dotyczy pytania, jak ten kod trafia na materiał, co jest opracowane na jak kod QR paszportu produktu trafia na moją stal? oraz, w przypadku mniejszych lub cięciutkich części, na jak nałożyć kod QR na bardzo małym kawałku stali? Przedsiębiorstwo, które decyduje się na rejestrację na poziomie partii, ale w praktyce sprzedaje na poziomie sztuki, ryzykuje, że kod nie będzie już zgodny z tym, co jest faktycznie dostarczane.

Gdzie dzieje się źle w praktyce

Hurtownia stali przejmuje coil z jednym paszportem i tnie go w własnej przechowalni na dziesięć części, które są sprzedawane oddzielnie dziesięciu różnym klientom. Bez modyfikacji wszystkie dziesięć dostaw odwołują się do tego samego paszportu, podczas gdy klient słusznie oczekuje, że paszport będzie pasował do jego specjalnego kawałka stali.

Przedsiębiorstwo budowlane kupuje stal w prętach hurtowo i natychmiast przetwarza część, podczas gdy inna część leży przez miesiące. Przy ponownym użyciu lub odsprzedaży pozostałości nie jest jasne, czy oryginalny paszport partii jest jeszcze właściwy, zwłaszcza jeśli w międzyczasie doszło do połączenia z nową dostawą o innym składzie.

Metalowiec rejestruje na poziomie zamówienia produkcyjnego w swoim systemie ERP, ale to zamówienie nie odpowiada jeden-do-jeden partii dostarczonej przez dostawcę. Przy powiązaniu paszportu z systemami wewnętrznymi pojawia się wówczas niezgodność między myśleniem na poziomie partii u dostawcy i myśleniem na poziomie zamówienia u odbiorcy — problem, który często staje się widoczny dopiero podczas konfigurowania połączenia, jak omówiono na czy mogę powiązać paszport produktu z moim systemem ERP lub inwentarzowym?

Importer rejestruje partię centralnie w systemie europejskim, ale dzieli przesyłkę przy przybyciu między różnych odbiorców bez tego, że każda część otrzymuje własną wpisaną i możliwą do znalezienia pozycję. To dotyczy pytania, co dokładnie musi być w centralnym rejestrze, opracowane na co to jest rejestr cyfrowych paszportów produktów i co muszę w nim umieścić?

Firma zakłada, że "na partię" jest zawsze tańsze i prostsze, i wybiera tę opcję bez analizy własnego procesu sprzedaży — co skutkuje tym, że później jednak trzeba dokonać podziału na sztuki, z całą dodatkową administracją, jaka się z tym wiąże.

Co możesz dokumentować

Wewnętrzna umowa dotycząca poziomu identyfikacji: czy paszport jest standardowo tworzony na poziomie partii czy sztuk, i w jakich okolicznościach od tego odstępuje.
Przegląd własnych etapów przetwarzania (cięcie, powlekanie, obróbka cieplna) z pytaniem dla każdego etapu, czy wymaga to nowego, własnego paszportu, czy pozostaje w ramach istniejącego paszportu partii.
Procedura na moment podziału: kto jest odpowiedzialny za utworzenie nowego kodu i umieszczenie nowego nośnika danych na podzielonej części.
Ustalona korespondencja między numerami partii lub zamówień w собственной systemie ERP a kodami identyfikacyjnymi z paszportu, aby poziom partii i sztuk nie rozchodziły się ze sobą.
Ustalenia z dostawcami dotyczące poziomu, na którym dostarczają paszporty, aby było to zgodne ze sposobem, w jaki materiał jest sprzedawany dalej w łańcuchu.
Notatka o okresie przechowywania i dostępności paszportów po podziale, w powiązaniu z ogólnym pytaniem, jak długo paszport powinien pozostać dostępny, opisane na jak długo produktpaszport powinien pozostać dostępny?

Gdy tylko zostanie opublikowana delegowana ustawa dotycząca żelaza i stali, powinno to zapewniać większą jasność dotycząca poziomu identyfikacji, który dotyczy tej grupy produktów. Do tego czasu najbezpieczniejszą trasą jest wykorzystanie własnej praktyki sprzedaży i przetwarzania jako punktu wyjścia, i powiązanie wyboru między partią a sztuką z tą praktyką.

To nie jest porady prawna. Ta strona zawiera ogólne informacje na temat przepisów, których dotyczy ta platforma. Nie znamy Twojej sytuacji. W razie wątpliwości dotyczących Twojego przypadku skonsultuj się z prawnikiem lub właściwym organem nadzoru.

Napisane przy użyciu AI na podstawie źródeł powyżej, sprawdzone przez człowieka dnia 2026-08-22. Coś się nie zgadza? Daj nam znać — korekty mają pierwszeństwo.