ferropas.eu
Inloggen Aanmelden

Welke gegevens moet ik bij mijn leverancier van staal opvragen?

Basisgegevens over herkomst, samenstelling en conformiteit

Bij een leverancier van staal of ijzeren halffabricaten wordt gevraagd naar de gegevens die nodig zijn om een digitaal productpaspoort samen te stellen: waar het materiaal vandaan komt, waaruit het is samengesteld, en welke conformiteitsdocumenten daarbij horen. Dat betekent in de praktijk gegevens over de fabrikant of importeur, de precieze productidentificatie (type, legering, afmetingen, partij- of chargenummer), de herkomst van de grondstoffen, en eventuele certificaten die al bestaan zoals materiaalcertificaten of keuringsrapporten. Deze gegevens vormen de basis waarop een paspoort wordt opgebouwd; zonder input van de leverancier is er simpelweg niets om in het paspoort te zetten.

Voor wie dit geldt en waarvoor niet

Deze vraag is relevant voor bedrijven die staal of ijzeren halffabricaten inkopen en die zelf verantwoordelijk worden voor het product verderop in de keten — bijvoorbeeld een metaalverwerker die het materiaal bewerkt en doorverkoopt, of een constructiebedrijf dat het verwerkt in een eindproduct. Het gaat hier om de informatieplicht tussen actoren in de toeleveringsketen, niet om de vraag wie uiteindelijk het paspoort moet laten opstellen of publiceren. Die twee dingen lopen door elkaar maar zijn niet hetzelfde: de leverancier levert gegevens aan, maar dat betekent niet automatisch dat de leverancier ook degene is die het paspoort zelf produceert of host.

Dit geldt bovendien alleen voor productcategorieën waarvoor de gedelegeerde handeling onder de ESPR daadwerkelijk eisen stelt. Staal en ijzer staan op de lijst van sectoren die de Europese Commissie als prioriteit heeft aangemerkt, maar de concrete inhoudseisen — welke gegevens precies, in welk detailniveau — worden pas vastgelegd zodra die handeling er is. Tot die tijd is dit een voorbereidende vraag, geen verplichte vraag.

Wanneer dit verplicht wordt, en wat er tot dan geldt

Er is nog geen vaste datum waarop het opvragen van deze gegevens een wettelijke verplichting wordt. Volgens het werkplan van de ESPR voor de periode 2025-2030 wordt de eerste gedelegeerde handeling die relevant is voor deze sector in 2026 verwacht, met verplichtingen die daarna nog een periode van achttien maanden ingaan. Zodra die handeling is gepubliceerd, staat de exacte datum vast en wordt die hier vermeld.

Tot die tijd geldt er geen wettelijke plicht om deze gegevens al te verzamelen. Wat wel al kan: alvast in kaart brengen welke leveranciers de benodigde gegevens kunnen leveren, en welke daarvan dat nu al gestructureerd bijhouden versus welke dat nog niet doen. Dat scheelt tijd zodra de verplichting wel ingaat.

Hoe dit aan te pakken, stap voor stap

De eerste stap is nagaan welke leveranciers in de keten zitten voor het staal of ijzer dat wordt ingekocht, en wie van hen de oorspronkelijke fabrikant of importeur is — dat is namelijk de partij die de brongegevens heeft, ook als het materiaal via een tussenhandelaar binnenkomt. Vervolgens wordt gevraagd of die fabrikant of importeur al gegevens vastlegt over materiaalsamenstelling, herkomst en eventuele bestaande certificering, en in welke vorm dat gebeurt (papier, PDF, gestructureerde data).

Daarna is het zinvol te vragen of de leverancier bereid is deze gegevens te delen met een derde partij die het paspoort samenstelt en host — dat is een praktische afspraak die los staat van de wettelijke verplichting, maar die wel bepaalt hoe soepel het proces straks verloopt. Tot slot loont het de moeite om te vragen naar chargenummers of partij-identificatie per levering, omdat een paspoort doorgaans per product of per partij wordt opgesteld en niet als één algemene verklaring voor het hele assortiment van een leverancier.

Wie dit nu al oppakt, hoeft straks niet in korte tijd gegevens te reconstrueren die eigenlijk al bij de bron beschikbaar waren.

Waar dit op is gebaseerd: artikel 38 en artikel 10 ESPR

Artikel 38 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781) beschrijft de vereisten die gelden voor actoren in de toeleveringsketen, oftewel de verplichting om relevante productinformatie door te geven aan de partij die verderop in de keten verantwoordelijk is voor het product. Artikel 10 van dezelfde verordening beschrijft welke gegevens een digitaal productpaspoort moet bevatten. Samen bepalen deze artikelen welke informatie nodig is en van wie die vandaan moet komen — de precieze inhoudseisen voor staal en ijzer volgen echter pas uit de productspecifieke gedelegeerde handeling die nog niet is gepubliceerd.

Wat nu te doen

Wie nu al staal of ijzeren halffabricaten inkoopt, kan alvast bij de eigen leveranciers nagaan wie de fabrikant of importeur is, welke gegevens die partij al vastlegt, en of delen daarvan met een derde partij bespreekbaar is. Zodra de gedelegeerde handeling voor deze sector is gepubliceerd, wordt de precieze lijst met verplichte gegevens hier aangevuld.

Waar dit op gebaseerd is

De verordening zelf staat op EUR-Lex. Wij verwijzen per bewering; u hoeft ons niet te geloven.

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

Een productpaspoort voor staal wordt niet door één partij alleen ingevuld. De informatie komt van verschillende plekken in de keten: de staalproducent, de importeur, eventueel een tussenhandel, en uiteindelijk de partij die het paspoort samenstelt en host. Artikel 38 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781) legt vast dat actoren in de toeleveringsketen de informatie moeten aanleveren die nodig is om aan de productvereisten te voldoen. Wat dat concreet betekent voor een staalhandel of metaalverwerker van 10 tot 100 medewerkers, valt uiteen in een paar losse verplichtingen.

Vaststellen wat er precies gevraagd moet worden

Voordat er iets bij een leverancier wordt opgevraagd, moet duidelijk zijn welke gegevens het paspoort straks nodig heeft. Artikel 10 van de ESPR beschrijft de vereisten voor de inhoud van het digitale productpaspoort in algemene zin; de exacte gegevensset voor staal en ijzer wordt per productgroep verder ingevuld. Voor een bedrijf van deze omvang betekent dit dat er niet blind een vragenlijst naar de leverancier kan worden gestuurd — er moet eerst intern (of met behulp van een sjabloon) op een rijtje staan welke categorieën informatie relevant zijn: herkomst van de grondstoffen, samenstelling, procesgegevens, recyclingpercentages, en dergelijke. Op Wat is een digitaal productpaspoort voor staal? staat een overzicht van wat een paspoort in de basis bevat.

Gegevens daadwerkelijk opvragen bij de leverancier

Zodra bekend is welke gegevens nodig zijn, volgt het praktische werk: die gegevens ook echt bij de leverancier ophalen. Voor een bedrijf met een klein inkoopteam is dit vaak de grootste hobbel, omdat het meestal niet gaat om één leverancier maar om een wisselend aantal, met wisselende bereidheid om gegevens te delen. Een vaste vragenlijst die bij elke order wordt meegestuurd, of die als vast onderdeel van de offerteaanvraag wordt opgenomen, voorkomt dat dit bij elke inkoop opnieuw wordt uitgevonden.

Nagaan of de aangeleverde gegevens compleet en bruikbaar zijn

Het opvragen van gegevens is niet hetzelfde als het ontvangen van bruikbare gegevens. Een leverancier kan een reactie sturen die onvolledig is, in een ander format staat, of niet aansluit op wat het paspoort nodig heeft. Voor een bedrijf van deze omvang is het praktisch om dit als apart controlemoment in te richten, los van de gewone ontvangstcontrole van de goederen. Op Hoe controleer ik of de gegevens van mijn leverancier kloppen? staat hoe die controle in de praktijk vorm kan krijgen.

Gegevens vastleggen zodat ze herleidbaar blijven

De gegevens die bij de leverancier zijn opgevraagd, moeten op een gegeven moment terug te vinden zijn — bijvoorbeeld wanneer een klant of toezichthouder vraagt waar een bepaald gegeven in het paspoort vandaan komt. Dit betekent dat het niet voldoende is om een e-mail met een bijlage te ontvangen en die ergens op te slaan; er moet een koppeling blijven bestaan tussen de partij, de batch of order, en het gegeven zelf.

Waar het misgaat in de praktijk

De vragenlijst wordt te laat verstuurd. Gegevens worden vaak pas opgevraagd wanneer het paspoort al moet worden samengesteld, terwijl de leverancier op dat moment allang verder is met de volgende order. Historische gegevens zijn dan lastiger te reconstrueren.

Er wordt vertrouwd op een mondelinge toezegging. Een leverancier zegt telefonisch of in een gesprek toe dat "de gegevens er wel komen", zonder dat dit ergens is vastgelegd. Wanneer het er op aankomt, is er niets om op terug te vallen.

De gegevens komen wel, maar in een vorm die niet aansluit. Een leverancier stuurt een certificaat of technisch datasheet dat op zichzelf correct is, maar niet de indeling heeft die nodig is om in het paspoort te verwerken. Dit leidt tot vertraging omdat alles opnieuw moet worden nagevraagd.

Meerdere leveranciers leveren gegevens over hetzelfde onderdeel van het product. Bij samengestelde halffabricaten komt staal soms van meerdere partijen, en dan ontstaat de vraag hoe die gegevens samen één kloppend geheel vormen. Op hoe voeg ik gegevens van verschillende leveranciers samen in één paspoort wordt dit vraagstuk verder uitgewerkt.

Een leverancier buiten de EU reageert niet volgens hetzelfde ritme of format. Bij invoer van staal van buiten de EU spelen extra vragen over herkomst en betrouwbaarheid van de aangeleverde gegevens, die bij een Europese leverancier niet op dezelfde manier terugkomen. Zie ook Wat betekent het productpaspoort als ik staal van buiten de EU invoer?

Wat u kunt vastleggen

Dit is geen juridisch advies. Deze pagina geeft algemene informatie over de regelgeving waar dit platform over gaat. Wij kennen uw situatie niet. Bij twijfel over uw eigen geval raadpleegt u een jurist of de bevoegde toezichthouder.

Geschreven met AI op basis van de bronnen hierboven, gecontroleerd door een mens op 2026-08-22. Klopt er iets niet? Laat het weten — correcties krijgen voorrang.