kan ik een nda afspreken en toch aan het paspoort voldoen

Ja, geheimhouding en het paspoort sluiten elkaar niet uit

Een geheimhoudingsbeding (NDA) met een leverancier of afnemer kan naast de verplichtingen van het digitale productpaspoort blijven bestaan. De ESPR verplicht tot het beschikbaar stellen van bepaalde productgegevens via het paspoort, maar zegt niets over hoe partijen onderling afspreken wie welke informatie mag gebruiken, delen of doorverkopen buiten dat paspoort. Een NDA regelt de relatie tussen twee partijen; het paspoort regelt wat er richting de markt, de toezichthouder en de volgende schakel in de keten zichtbaar wordt. Dat zijn twee verschillende lagen, en ze kunnen prima naast elkaar bestaan zolang de NDA niet wordt gebruikt om de verplichte paspoortgegevens zelf achter te houden.

Wat een NDA wel en niet kan afschermen

Een NDA kan afspraken vastleggen over zaken die niet tot de verplichte paspoortinhoud horen: prijsafspraken, productieprocessen, leveranciersrelaties, interne kwaliteitsdata of commerciële voorwaarden. Wat een NDA niet kan doen, is de gegevens die artikel 10 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781) als verplichte informatie voor het productpaspoort aanwijst, onttrekken aan die verplichting. Als een gedelegeerde handeling voor staal eenmaal vastlegt welke gegevens in het paspoort moeten staan — denk aan herkomst, samenstelling, of conformiteitsinformatie — dan is die verplichting van toepassing ongeacht wat er in een geheimhoudingscontract tussen twee handelspartners staat. Een NDA werkt tussen de partijen die hem ondertekenen; de paspoortplicht werkt richting de keten en de toezichthouder, en die twee lopen niet automatisch gelijk.

Dat onderscheid is vooral relevant bij het opstellen van inkoopcontracten. Wie afspraken in het inkoopcontract vastlegt over de levering van paspoortgegevens, doet er goed aan die afspraken te scheiden van een eventuele NDA over overige bedrijfsinformatie. Een leverancier die onder verwijzing naar een geheimhoudingsbeding weigert de voor het paspoort verplichte gegevens te leveren, verwart twee verschillende verplichtingen — dat is een situatie die apart beschreven staat bij wat te doen als een leverancier de gegevens niet levert.

Nog geen vaste datum, wel een vaste volgorde

Er is nog geen gedelegeerde handeling gepubliceerd die precies vastlegt welke gegevens voor ijzer en staal verplicht in het paspoort moeten komen. Zonder die handeling is ook niet met zekerheid te zeggen waar precies de grens ligt tussen wat verplicht openbaar of ketenbreed beschikbaar moet zijn, en wat binnen een NDA afgeschermd kan blijven. Wat wel vaststaat: de ESPR zelf regelt in artikel 10 al het kader voor wat een productpaspoort moet bevatten, en in artikel 38 de verplichtingen voor actoren in de toeleveringsketen om relevante informatie door te geven. Tot de gedelegeerde handeling er is, is er dus een algemeen kader maar geen sectorspecifieke gegevenslijst voor staal. Zodra die handeling gepubliceerd wordt, komt de datum en de precieze inhoud hier te staan.

Hoe dit in de praktijk aan te pakken

Wie nu al een NDA overweegt naast paspoortverplichtingen, doet er goed aan eerst te bepalen welke gegevens straks tot de verplichte paspoortinhoud gaan horen — dat wordt duidelijk zodra de gedelegeerde handeling er is, maar de systematiek van artikel 10 geeft al een indicatie van de categorieën (herkomst, samenstelling, conformiteit). Vervolgens is het zinvol de NDA zo te formuleren dat die uitdrukkelijk geen betrekking heeft op gegevens die wettelijk in het paspoort moeten komen; dat voorkomt discussie achteraf over welke informatie onder welke afspraak valt. Daarna is het praktisch om vast te leggen wie binnen de eigen organisatie of bij de leverancier verantwoordelijk is voor het scheiden van "paspoortdata" en "vertrouwelijke bedrijfsdata" — dat kan dezelfde persoon zijn, maar het is een andere afweging. Voor wie staal invoert van buiten de EU speelt dit extra: de verplichtingen van importeurs volgen uit artikel 29 van de ESPR, en die verplichting staat los van eventuele geheimhoudingsafspraken met de buitenlandse leverancier — meer daarover staat bij wat het productpaspoort betekent bij invoer van buiten de Europese Unie. Tot slot is het verstandig om bij het samenstellen van het paspoort uit meerdere bronnen alvast te bedenken hoe dat samengaat met eventuele geheimhoudingsafspraken per leverancier, iets dat verder wordt toegelicht bij het combineren van gegevens van meerdere leveranciers.

De wettelijke basis: artikel 10, 38 en 29 van de ESPR

Artikel 10 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781) legt vast welke categorieën informatie een digitaal productpaspoort in beginsel moet kunnen bevatten en stelt daarmee de ondergrens voor wat niet aan contractuele geheimhouding kan worden onttrokken. Artikel 38 regelt de verplichtingen van actoren in de toeleveringsketen om relevante informatie beschikbaar te stellen aan de volgende schakel, wat betekent dat een NDA tussen twee schakels die doorgifteplicht niet opzij kan zetten. Artikel 29 legt specifiek voor importeurs verplichtingen vast rond de productinformatie die zij moeten kunnen aantonen, ongeacht afspraken die zij met hun buitenlandse leverancier hebben gemaakt over geheimhouding van andere bedrijfsgegevens. Samen bepalen deze artikelen dat een NDA een aanvulling kan zijn op de handelsrelatie, maar geen vervanging van de paspoortverplichting.

Wie op dit moment een NDA opstelt of herziet met het oog op de toekomstige paspoortplicht, kan het beste de tekst zo inrichten dat die de wettelijke informatieplicht ongemoeid laat en zich beperkt tot de bedrijfsinformatie die daarbuiten valt — en de definitieve afbakening controleren zodra de gedelegeerde handeling voor staal is gepubliceerd.