Mój produkt wymaga kilku paszportów produktów — jak to działa razem?

Jeden paszport na produkt jest założeniem ESPR

Jeśli dla tego samego produktu pojawia się wiele cyfrowych paszportów produktów, założeniem ESPR nie jest, aby istniały obok siebie, lecz aby dane trafiały do jednego cyfrowego paszportu produktu na produkt, powiązanego z jednym unikalnym kodem identyfikacyjnym. Artykuł 9 rozporządzenia ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) opisuje, co musi zawierać cyfrowy paszport produktu i jak musi być dostępny; artykuł 12 reguluje unikalny kod identyfikacyjny, za pomocą którego produkt i powiązane z nim dane są jednoznacznie ze sobą powiązane. Ten kod jest osią: zapewnia, że różne źródła danych — od producenta, od przetwórcy, od jednostki certyfikującej — trafiają do tego samego fizycznego produktu, nawet jeśli dane te pochodzą z wielu obowiązków jednocześnie. Dla półfabrykatu ze stali lub żelaza oznacza to, że nie ma zamiaru, aby w przyszłości istniał osobny "paszport ESPR" i jednocześnie inny paszport dla tego samego produktu; system jest zbudowany wokół jednego punktu dostępu na produkt.

Dla kogo i do czego to się stosuje — i do czego nie

Chodzi o strukturę samego cyfrowego paszportu produktu, taką jaką zamierza ESPR: jeden kod identyfikacyjny, jeden centralnie dostępny rekord danych. Nie chodzi o inne obowiązki, które pozostają niezależne od paszportu, takie jak oznakowanie CE, certyfikat materiału lub raport badania — te dokumenty nie znikają i nie stają się automatycznie częścią paszportu, chociaż dane z nich mogą być zawarte w paszporcie. Nie chodzi również o pytanie, czy stal i żelazo są już objęte obowiązkiem: nie jest to jeszcze przypadek, ponieważ dla tej grupy produktów nie została jeszcze przyjęta żadna delegowana czynność. Nie chodzi również o dokładny sposób techniczny, w jaki dane z różnych przepisów UE będą w praktyce łączone, gdy produkt podlegał więcej niż jednym przepisom z własnym obowiązkiem paszportu — ten szczegół wynika z delegowanych czynności, które jeszcze nie istnieją, a artykuły 9 i 12 nie zawierają na ten temat konkretnych wskazówek.

Co jeszcze nie zostało ustalone, a co tak

Stała data, kiedy to będzie dotyczyć stali i żelaza, nie jest jeszcze ustalona. Co jest ustalone, to założenie: Komisja Europejska pracuje nad planem działań na 2025-2030, w którym spodziewane są pierwsze delegowane czynności w 2026 r., a obowiązki wchodzą w życie dopiero później. Dla jakich grup produktów i o jakiej zawartości to nastąpi, jest ustalone oddzielnie dla każdej delegowanej czynności — dla stali i żelaza ta czynność jeszcze nie istnieje. Do momentu, gdy taka czynność będzie istnieć i będzie obowiązywać, dla tej grupy produktów nie ma żadnego ustawowego obowiązku posiadania cyfrowego paszportu produktu, a zatem nie ma również żadnych konkretnych przepisów dotyczących tego, jak paszport odnosi się do ewentualnych innych obowiązków paszportowych na tym samym produkcie. Gdy czynność zostanie opublikowana, data i zawartość będą tutaj zaktualizowane.

Jak to wdrożyć w praktyce

Pierwszym krokiem jest sprawdzenie, czy własny produkt, oprócz przyszłego obowiązku wynikającego z ESPR, podlega również innym regulacjom unijnym, które już dokumentują dane dotyczące tego samego produktu lub będą mieć własny obowiązek podobny do paszportu. Drugim krokiem jest utrzymanie istniejącej dokumentacji w porządku i przechowywanie jej w przejrzysty sposób — certyfikaty, dane dotyczące składu, informacje o pochodzeniu — niezależnie od tego, w jakim systemie będą przechowywane później, ponieważ stanowią one podstawę, z której będzie złożony przyszły paszport. Trzecim krokiem jest to, aby nie wyprzedzać technicznego połączenia, które jeszcze nie istnieje: dopóki nie będzie delegowanego aktu dla żelaza i stali, nie będzie ustalonego sposobu, w jaki dane z wielu regulacji będą gromadzone w jednym rekordzie. Czwartym krokiem jest utrzymanie własnych źródeł (producent, importer, przetwórca) na jednej linii w kwestii tego, kto dostarcza jakie dane, tak aby gdy obowiązek i towarzyszący mu kod identyfikacyjny będą dostępne, połączenie w jeden paszport będzie kwestią przesunięcia danych zamiast konieczności rekonstrukcji danych.

Na którym opiera się to: artykuł 9 i artykuł 12 ESPR

Podstawą wszystkiego są dwa artykuły ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781). Artykuł 9 określa, co cyfrowy paszport produktu musi zawierać merytorycznie i jak musi być dostępny dla zainteresowanych stron. Artykuł 12 reguluje unikalny kod identyfikacyjny, który łączy produkt z jego rekordem danych — techniczny link, który zapewnia, że dla każdego produktu istnieje jeden rozpoznawalny punkt zaczepienia, zamiast oddzielnych, niepowiązanych zbiorów danych. Razem artykuły te tworzą ramy, w których "jeden produkt, jeden paszport" jest sformułowane jako punkt wyjścia, choć dalsza realizacja dla określonych grup produktów — w tym żelaza i stali — musi jeszcze nastąpić za pośrednictwem delegowanych aktów.

Ci, którzy chcą już teraz się do tego przygotować, powinni uczynić istniejącą dokumentację produktów centralnie i cyfrowo dostępną, aby mogła być później bez problemu połączona z unikalnym kodem identyfikacyjnym, gdy będzie dostępny; czekanie jest dla tej grupy produktów w tym momencie jedynym rozwiązaniem, które faktycznie jest możliwe, ponieważ sam obowiązek jeszcze nie istnieje.

Na czym opiera się ta informacja

Samo rozporządzenie znajduje się na EUR-Lex. Informujemy o każde stwierdzeniu; nie musisz nam ufać.

Co konkretnie musisz zrobić

Czego się od Ciebie oczekuje

Produkt ze stali może być jednocześnie przedmiotem wielu ścieżek regulacyjnych. Belka lub płyta ze stali jest sama w sobie półfabrykatem, ale często jest przetwarzana w produkt budowlany, część maszyny lub coś z baterią w środku. Każde z tych zastosowań może wkrótce wiązać się z własnym cyfrowym paszportem produktu, opracowanym zgodnie z ESPR, ale wypełnionym wymaganiami specyficznymi dla grupy produktów, które różnią się w zależności od aktu delegowanego. Sposób, w jaki te paszporty odnoszą się do siebie, gdy jeden produkt fizyczny podlega kilku regulacjom, nie został jeszcze szczegółowo opracowany — ESPR stanowi ramy, a akty delegowane specyficzne dla grupy produktów muszą to dalej wypełnić.

Jeden unikalny kod identyfikacyjny na produkt

Artykuł 12 rozporządzenia ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) reguluje unikalny kod identyfikacyjny, za pomocą którego produkt jest powiązany z jego paszportem. Dla firmy zatrudniającej od 10 do 100 pracowników oznacza to praktycznie, że musi istnieć system śledzący, który kod odpowiada któremu produktowi, oraz że to powiązanie nie zostanie utracone, gdy produkt zmieni właściciela lub zostanie przetworzony w coś większego. Jeśli na jeden produkt przypadają różne paszporty, istotne jest pytanie, czy na cały produkt przypada jeden kod, czy też części (takie jak stal w złożonym produkcie budowlanym) zachowują własny kod. Więcej na temat struktury tego kodu znajduje się w jak nadaję każdemu produktowi unikalny kod identyfikacyjny?

Dostępność danych za pośrednictwem jednego nośnika danych

Artykuł 9 rozporządzenia ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) określa wymagania dotyczące cyfrowego paszportu produktu jako całości: jakie dane musi zawierać, kto do niego ma dostęp i jak pozostaje dostępny. Jeśli produkt łączy wiele paszportów, dla firmy przetwarzającej oznacza to, że musi dokładnie zbadać, który nośnik danych udostępnia jakie informacje. Jeden kod QR może teoretycznie odwoływać się do wielu źródeł danych, ale jego infrastruktura techniczna nie została jeszcze określona. Sposób, w jaki ten nośnik danych trafia na produkt, opisano w jak kod QR paszportu produktu trafia na moją stal?, a kwestia tego, czy jest do tego potrzebne standaryzowane połączenie, pojawia się ponownie w co to jest GS1 Digital Link i czy potrzebuję tego do karty produktu?

Rejestracja na właściwym poziomie

Jeśli produkt składa się z wielu warstw — surowa stal, półfabrykat, produkt końcowy — pojawia się pytanie, czy dane paszportu są rejestrowane na poziomie partii, sztuki lub złożonego produktu. Dla przetwórcy metalu, który kupuje stal i przetwarza ją dalej, jest to praktyczny wybór, który ma konsekwencje dla liczby paszportów, którymi ostatecznie musi zarządzać, oraz na jakim poziomie się łączą. Zob. w tej sprawie rejestruję stal na poziomie serii czy egzemplarza?

Gdzie dzieje się źle w praktyce

Firma zajmująca się konstruowaniem przetwarza stal z własnym paszportem w złożony element budowlany, który sam otrzymuje paszport. Bez jasnych ustaleń dotyczących tego, który paszport pokazuje jakie dane, istnieje ryzyko, że ta sama informacja (na przykład pochodzenie lub skład) pojawia się w dwóch miejscach, z nieco innymi wartościami, ponieważ jedna została zaktualizowana, a druga nie.

Przetwórca metalu kupuje stal z paszportem producenta, przetwarza ją na część i nie wie, czy nowy paszport jest potrzebny dla przetworzonego produktu, czy też paszport materiału wyjściowego "podróżuje razem". Prowadzi to do opóźnienia wyboru, który powinien być dokonany z góry.

Firma przyklejaWkód QR na złożony produkt, który kieruje do paszportu produktu końcowego, ale składające się na niego komponenty stalowe mają technicznie prawo do własnego możliwego do znalezienia paszportu. Podczas kontroli lub pytania odbiorcy okazuje się wtedy, że te bazowe dane nie są łatwe do znalezienia.

Firma handlowa sprzedaje stal dalej klientowi, który integruje ją w maszynę z własnym obowiązkiem posiadania paszportu. Kwestia odpowiedzialności za utrzymywanie aktualności danych stalowych w paszporcie maszyny nie jest określona, dlatego w przypadku późniejszej zmiany (na przykład innego stopu) nie jest jasne, kto powinien to przekazać.

Firma zakłada, że European register automatycznie ustanowi połączenie między powiązanymi pasportami. Dokładnie, co powinno się w nim znaleźć i jak powiązane są ze sobą paszporty produktów złożonych, nie jest jeszcze szczegółowo znane — zobacz co to jest rejestr cyfrowych paszportów produktów i co muszę w nim umieścić?

Co możesz dokumentować

Przegląd produktów lub grup produktów w asortymencie, które mogą podlegać więcej niż jednemu obowiązkowi posiadania paszportu, oraz powiązane przepisy.
Wewnętrzne ustalenie, na jakim poziomie dane paszportu są rejestrowane (surowiec, półfabrykat, produkt końcowy), aby nie było to ponownie ustalane dla każdego zamówienia.
Dokumentacja unikalnego kodu identyfikacyjnego na produkt i sposób przekazania tego kodu następnej stronie w łańcuchu, w tym kwestia, czy powiązanie z własnym systemem ERP lub inwentarzowym przy tym pomaga — zobacz czy mogę powiązać paszport produktu z moim systemem ERP lub inwentarzowym?
Ustalone porozumienie z dostawcami i odbiorcami dotyczące tego, kto zarządza którą częścią danych paszportu, gdy produkt zostaje przetworzony w coś nowego.
Zachowana wersja formatu dostarczania, w którym wymieniane są dane paszportu, aby nie było to uzależnione od pamięci jednego pracownika — więcej informacji na temat w jakim formacie muszę dostarczyć dane dla paszportu produktu
Notatka na temat sposobu wyposażenia fizycznie małych części, które mimo to wymagają własnego paszportu, w nośnik danych, istotne w przypadku produktów złożonych z małymi komponentami ze stali — zobacz jak nałożyć kod QR na bardzo mały kawałek stali

Te ustalenia ułatwiają później, gdy znane będą reguły specyficzne dla grupy produktów dla stali, szybkie podłączenie bez konieczności przebudowy administracji podstawowej.

To nie jest porady prawna. Ta strona zawiera ogólne informacje na temat przepisów, których dotyczy ta platforma. Nie znamy Twojej sytuacji. W razie wątpliwości dotyczących Twojego przypadku skonsultuj się z prawnikiem lub właściwym organem nadzoru.

Napisane przy użyciu AI na podstawie źródeł powyżej, sprawdzone przez człowieka dnia 2026-08-22. Coś się nie zgadza? Daj nam znać — korekty mają pierwszeństwo.