Zgodnie z jaką metodą muszę mierzyć wartości dla paszportu?

Metoda pomiaru dla stali nie jest jeszcze ustalona

Dla żelaza i stali nie zostało jeszcze określone, zgodnie z jaką metodą badań, metodą pomiaru lub metodą obliczeniową wartości dla cyfrowego paszportu produktu mają być określane. Rozporządzenie (UE) 2024/1781 (ESPR) reguluje w artykule 39 sposób, w jaki będzie to działać w przyszłości: dla każdej grupy produktów, dla której ustanawia się wymagania, zostanie określona ustalona metoda, najlepiej poprzez znormalizowaną normę ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym UE. Dopóki taka norma nie istnieje, można korzystać z innych wiarygodnych, dokładnych i powtarzalnych metod. Dla stali i żelaza ta specyficzna implementacja nie istnieje jeszcze; zostanie ona przesłana wraz z aktem delegowanym, który ustanawia wymagania dla tej grupy produktów.

Dla jakich wartości będzie to miało zastosowanie — i co pozostaje poza jego zakresem

Ten temat dotyczy sposobu ustalania wartości w paszporcie: na przykład sposobu pomiaru lub obliczenia procentu materiału pochodzącego z recyklingu, śladu węglowego lub właściwości mechanicznej. Nie chodzi o pytanie, które wartości muszą obowiązkowo znaleźć się w paszporcie — jest to regulowane osobno poprzez wymogi dotyczące osiągów i informacji zawarte w artykułach 5–7 rozporządzenia ESPR. Metoda pomiaru i wymóg zawartości są zatem dwa oddzielnymi etapami: najpierw ustawodawca określa, co ma być mierzone, a następnie artykuł 39 określa, jak ma być mierzone. Dla stali i żelaza żaden z tych dwóch etapów nie został jeszcze wypełniony w specyficzny dla produktu sposób. Istniejące normy, które są już powszechnie stosowane w sektorze stalowym do innych celów — na przykład do oznakowania CE lub certyfikacji jakości — nie są automatycznie tymi samymi normami, które będą przepisane dla paszportu produktu, chociaż nakładanie się jest całkowicie możliwe.

Jeszcze nie ma daty, ale ustalona jest trasa

Nie ma jeszcze daty, kiedy metoda pomiaru dla żelaza i stali będzie ustalona. Data ta wiąże się z szerszym harmonogramem rozporządzenia ESPR: plan pracy na lata 2025–2030 przewiduje pierwszą delegowaną zmianę w 2026 r., obowiązkami wdrażającymi, które wchodzą w życie w późniejszym okresie. Dopóki akt delegowany dotyczący żelaza i stali nie zostanie opublikowany, nie ma ustawowo przepisanej metody pomiaru paszportu dla tej grupy produktów. To nie oznacza, że nic się nie dzieje: Komisja postępuje zgodnie z ustaloną trasą, w ramach której organy normalizacyjne są zwykle najpierw proszone o opracowanie znormalizowanej normy. Dopóki ta norma nie istnieje i nie zostanie wskazana, w praktyce nie ma jednolitej, obowiązkowej metody pomiaru dla tego sektora.

Co to oznacza dla przygotowań

Kto już teraz przygotowuje się do paszportu produktu dla stali, powinien postępować w tej kolejności. Po pierwsze: śledzić, jaki akt delegowany dla żelaza i stali zostanie opublikowany, ponieważ określa on zarówno wymogi zawartości, jak i odniesienie do metody pomiaru. Po drugie: sprawdzić, czy wskazana jest w nim znormalizowana norma, a jeśli tak, która — to norma, do której pomiar musi być dostosowany. W międzyczasie warto przechowywać własne dane pomiarowe i badawcze, które są już dostępne (na przykład z istniejących kontroli jakości, oświadczeń środowiskowych lub raportów łańcucha dostaw) w porządku i możliwe do prześledzenia, aby można je było łatwo sprawdzić później zgodnie z metodą obowiązującą wówczas. Nie ma sensu wybierać teraz metodę i się do niej przygotowywać, ponieważ nie wiadomo, czy ta metoda odpowiada temu, co będzie przepisywać akt delegowany. Przedsiębiorstwa działające jako producent lub importer — strony, od których Ferropas zbiera dane źródłowe dla paszportu — powinny uważnie śledzić ogłoszenia Komisji Europejskiej dotyczące tego aktu delegowanego lub monitorować to poprzez stowarzyszenie branżowe.

Podstawa prawna: artykuł 39 i artykuły 5–7

Fakt, że dla każdej grupy produktów zostanie ustalona określona metoda pomiarowa, wynika z artykułu 39 rozporządzenia ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781), który dotyczy metod testowania, pomiarów i obliczeń. Artykuł ten reguluje preferencję norm zharmonizowanych i to, co ma zastosowanie do czasu, gdy te normy nie będą jeszcze dostępne. Które dokładnie wartości muszą być mierzone — zawartość samych wymogów — wynika z artykułów 5 do 7 tego samego rozporządzenia, dotyczących wymogów projektowania ekologicznego oraz wymogów dotyczących wydajności i informacji. Oba elementy będą opracowywane dla każdej grupy produktów oddzielnie w akcie delegowanym; dla żelaza i stali ten akt nie został jeszcze wydany.

Co możesz zrobić teraz

Monitoruj opublikowanie aktu delegowanego dla żelaza i stali, przechowuj istniejące dane pomiarów i testów w sposób umożliwiający śledzenie, i odkładaj wybór określonej metody pomiarowej do czasu wyznaczenia oficjalnej normy lub metody. Ta strona będzie aktualizowana zaraz po opublikowaniu przez Komisję Europejską metody pomiarowej dla tej grupy produktów.

Na czym opiera się ta informacja

Samo rozporządzenie znajduje się na EUR-Lex. Informujemy o każde stwierdzeniu; nie musisz nam ufać.

Co konkretnie musisz zrobić

Czego się od Ciebie oczekuje

ESPR reguluje w artykule 39, że wartości używane dla produktowego paszportu muszą opierać się na metodach testowania, pomiaru lub obliczania, które są wiarygodne, dokładne i powtarzalne. Nie jest to wymóg izolowany: artykuł 39 współpracuje z artykułami 5 do 7, w których określono jakie wymagania dotyczące wydajności i informacji będą ustalane dla każdej grupy produktów. Dla stali i innych produktów z żelaza te metody będą wypełniane poprzez delegowane akty dla każdej grupy produktów — konkretna metoda dla stali nie została jeszcze ustalona.

Metoda musi być wiarygodna, dokładna i powtarzalna

Praktycznie oznacza to, że przedsiębiorstwo zatrudniające od 10 do 100 pracowników nie może po prostu stosować własnej metody obliczeniowej i przedstawiać jej jako ostateczną. Rozporządzenie wymaga metody, która przy użyciu tej samej surowca i tego samego procesu przez inne przedsiębiorstwo doprowadziłaby do porównywalnego wyniku. Dla przetwórcy metali, który na przykład podaje udział złomu w topce lub oblicza emisję CO2 na tonę stali, jest to powód aby nie polegać na wewnętrznym modelu Excel bez uzasadnienia, lecz na metodzie zgodnej z tym, co zostanie określone w delegowanym akcie. W tej sprawie zobacz również jak określacie udział złomu w topce i jak wykazujecie emisję CO2 na tonę stali.

Metoda wynika z zasad wykonawczych specyficznych dla grupy produktów

Artykuły 5 do 7 ESPR określają, że wymagania będą opracowywane dla każdej grupy produktów, a artykuł 39 się do tego odnosi, określając że również odpowiadająca jej metoda pomiaru będzie ustalona dla każdej grupy produktów — nie ogólnie dla wszystkich produktów na raz. Dla handlu stalą lub przedsiębiorstwa budowlanego oznacza to, że metoda ustalona na przykład dla mebli lub elektroniki nie jest bez zastrzeżeń przenośna na półprodukty ze stali i żelaza. Czekamy na odrębne opracowanie dla tej grupy produktów, a do tego czasu nie ma ustawowo przepisanej metody obliczeniowej, na której można by się opierać.

Istniejące normy mogą służyć jako podstawa, ale nie są automatycznie metodą ESPR

Wiele przedsiębiorstw już pracuje z normami takimi jak normy EN dla rodzajów stali, lub z obliczeniami CO2 zgodnie z istniejącymi porozumieniami sektorowymi. Artykuł 39 pozostawia przestrzeń do nawiązania do uznanych norm, ale stanie się to na pewno dopiero gdy delegowany akt odwołuje się do konkretnej normy lub metody testowania. Dla przedsiębiorstwa, które już pracuje z certyfikatem zgodnie z EN 10204, warto sprawdzić jak ten certyfikat odnosi się do przyszłego paszportu — zobacz jak certyfikat badania 3.1 się ma do paszportu produktu. Ten certyfikat już coś wykazuje, ale nie jest pewne czy pokrywa tę samą metodę, która będzie wymagana dla paszportu.

Metoda musi być weryfikowalna przez osoby trzecie

Powtarzającym się elementem artykułu 39 jest to, że stosowana metoda umożliwia kontrolę: wartość w paszporcie musi być możliwa do prześledzenia aż do sposobu jej określenia. Dla przedsiębiorstwa tej wielkości oznacza to, że nie tylko wynik (liczba) jest odnotowywany, ale również jak ta liczba powstała: jaki sprzęt pomiarowy, jaka próbka, jaki wzór obliczeniowy. Kto musi sprawdzić kto może przeglądać te dane bazowe, czyta o tym więcej przy kto ma prawo wglądu do których danych z produktowego paszportu.

Gdzie dzieje się źle w praktyce

Pierwsza sytuacja, która często się pojawia: przedsiębiorstwo używa wewnętrzną metodę obliczeniową dla emisji CO2, która została opracowana dla innego celu (na przykład raport dla klienta), i stosuje tę metodę jeden do jednego do paszportu bez sprawdzenia czy pokrywa się z tym, co będzie wymagane przez metodę ESPR.

Drugą: dostawca stopów dostarcza wartości bez podania jaką metodę testowania przy tym stosowano, przez co odbiorca otrzymuje liczbę, którą nie można prześledzić. To dotyczy również pytania które elementy stopów muszą być zgłoszone — zgłoszony procent bez metody jest trudny do weryfikacji.

Trzecia sytuacja: przedsiębiorstwo myli normę, według której oznaczono gatunek stali, z metodą, za pomocą której określono wartość właściwości (taką jak możliwość recyklingu). To dwie różne rzeczy — norma mówi coś o typie stali, metoda mówi coś o tym, jak zmierzono daną właściwość. Kto chce je rozróżnić, może porównać to z sposobem, w jaki określa się gatunek stali i normę wobec sposobu, w jaki wykazuje się możliwość recyklingu.

Czwarta: przedsiębiorstwo nie czeka na ostateczną metodę i publikuje już wartości na podstawie założenia, bez wyraźnego zaznaczenia tego założenia. Gdy pojawi się delegowany akt, może to prowadzić do koniecznej zmiany już opublikowanych paszportów.

Piąta: przedsiębiorstwo zakłada, że metoda pomiaru dla paszportu jest taka sama jak metoda stosowana do raportowania CBAM. Oba przepisy mają własne definicje i sposoby obliczania; kto chce to porównać, znajdzie więcej informacji na temat tego innego przepisu w co CBAM oznacza dla importu stali.

Co możesz dokumentować

Przegląd wartości, które są już mierzone lub obliczane, oraz metody, w jaki sposób się to odbywa (wewnętrzny protokół, norma, certyfikat).
Odnośnik do źródła przy każdej wartości: który raport badania, która próba, jaki wzór obliczeniowy stanowi podstawę.
Adnotacja przy każdej wartości, która nie została jeszcze określona według ustalonej metody ESPR, aby w przyszłości można było ją łatwo odnaleźć i zmienić.
Korespondencja z dostawcami dotycząca metody, za pomocą której określili oni swoje wartości (na przykład procent stopów lub udział złomu).
Porównanie istniejących certyfikatów (takich jak certyfikaty badania 3.1) z danymi, o które paszport wkrótce będzie pytać, aby było jasne, która część jest już objęta, a która jeszcze brakuje.
Dziennik zmian w metodach pomiaru, aby przy późniejszej kontroli było jasne, która metoda została zastosowana w danym momencie.

To nie jest porady prawna. Ta strona zawiera ogólne informacje na temat przepisów, których dotyczy ta platforma. Nie znamy Twojej sytuacji. W razie wątpliwości dotyczących Twojego przypadku skonsultuj się z prawnikiem lub właściwym organem nadzoru.

Napisane przy użyciu AI na podstawie źródeł powyżej, sprawdzone przez człowieka dnia 2026-08-22. Coś się nie zgadza? Daj nam znać — korekty mają pierwszeństwo.